_dsc0970_1_2_tonemapped-edit-edit-900px-72dpi

Ίδια,
άσπιλα χιόνια,
εξίσου όμορφα καλύπτουνε
τους βράχους τους αγέρωχους
και τις πηχτές τις λάσπες…

[24 Ιανουαρίου 2017 – #370Π]

Ιστορίες αμαρτιών…

_dsc6558

Είναι ο ιδρώτας στεναγμού νέας αμαρτίας,
που την παλιά μπορεί στο κορμί να ξεπλύνει…
[#369Π – 21 Νοεμβρίου 2016]

_dsc6411-edit-edit-900px-72dpi

…δεν απέμεινε στην καρδιά χώρος να σε κακιώσω·
παντού αγάπη περίσσεψε για σένα…

[Ποιητικά #368 – 9 Νοεμβρίου 2016]

Τιμωρία νίκης

_DSC6053-Edit-900px-72dpi-L

Σταμάτα να μοιράζεσαι τις νίκες σου με έναν θεό
που βιάζεται αιωνίως να σου τιμωρεί τις αποτυχίες…
[Λογοπλοκίες #121 – 6 Ιουνίου 2016]

10371981_10202726915592456_1410802614524299277_n(1)

Είπες,
«μη με κοιτάς, ντρέπομαι…» (περισσότερα…)

Το φως στη γρίλια

10003420_10202326119092794_1747539094_n

Δεν ήταν η στιγμή σημαντική,
χαρακιά δεν θα άφηνε στο χρόνο…
Μα και αυτός δεν ήτανε,
που θα ‘λειπε από κανένα,
όταν με το κεφάλι σκυφτό
– τον ήλιο άραγε μη δει και μετανιώσει –
τα λιγοστά κατέβηκε στο σπίτι του σκαλιά.
(περισσότερα…)

Κατανόηση…

1176274_10202215759533874_1002394956_n

Κάθε μέρα πια,
όλο και νωρίτερα πρέπει να ξεκινάει,
αν θέλει στην ώρα του να φτάσει…

Θυμάται κάποτε που με μια ανάσα,
ανέβαινε στα βράχια…
Tώρα όμως τσακίσανε τα πόδια του τα χρόνια,
μόνιμα τα μάτια του δακρύσανε τα τόσα τα φεγγάρια,
και αυτά τα δόντια τα τρομερά, μαράθηκαν στο στόμα…

Αυτός που κάποτε αρχηγός,
στην μεγαλύτερη αγέλη ήταν των λύκων
τώρα τα βήματα στις μετρημένες ανάσες του ξοδεύει,
καθώς το βράδυ για το βράχο,
το φεγγάρι να φωνάξει ξεκινάει…

Δεν είναι που φοβάται την απότομη πλαγιά,
ούτε που δεν τον κρατάν τα πόδια!
Τον κόπο στιγμή δεν λυπάται,
στα μοναχικά στερνά του χρόνια…

Είναι που φοβάται πως κάποια νυχτιά,
όταν θα ανέβει ψηλά,
στο βράχο για να το φωνάξει,
το φεγγάρι να βγει θα αρνηθεί…

Τότε ξέρει, πως η καρδιά του θα σπάσει…

[Ποιητικά #181 – 15 Μαρτίου 2014]

1978878_10202187318902876_1747581393_n

Τι ήταν αυτό που τον ξύπνησε, δεν το κατάλαβε…
Τη μια στιγμή το μαξιλάρι ίδρωνε και τώρα,
στην άκρη του κρεβατιού το βλέμμα στένεψε,
τις μύτες θαρρείς των ποδιών μετράει
να πιαστεί από κάπου,
στην πραγματικότητα να επιστρέψει…
Γιατί πολύ φοβάται,
πως απ’ το κρεβάτι κάτω
το χάος περιμένει…
(περισσότερα…)

_DSC4436-Edit-Edit

Στου στεναγμού σου την ανάμνηση,
οι πιο υγρές επιθυμίες
πνίγουν τις τελευταίες άμυνες της λογικής…

[Ποιητικά #362 – 4 Μαρτίου 2016]

Στις απλές ημέρες…

_DSC5300-900px-72dpi

Έτσι ξαφνικά γύρισες,
χωρίς ουρανοί ν’ ανοίξουν,
ούτε ο ήλιος τη μέρα να σκοτεινιάσει,
μαγικό και ιδιαίτερο τίποτα δε συνέβη….
Αν απ’ το πρωί δεν είχε ανθίσει η μαραμένη στο παραθύρι γλάστρα,
θα έλεγα πως μια ακόμα ήταν απλή
συννεφιασμένη μέρα του Φλεβάρη…

[Ποιητικά #313 – 23 Φεβρουαρίου 2015]