Το δρόμο περπατώντας

Τον νέο δρόμο περπατώντας,
μαλακό το πάτημα πως είναι.
Είναι που δεν πρόλαβε,
στων αδιάφορων πολλών βημάτων,
τη ράχη να γυαλίσει.

Δέντρων σκιές δεν αναζητεί,
του χρόνου τις πληγές να θαψει,
τις διασταυρώσεις περιφρονεί,
ανάξιες καθώς θεωρεί
βήματα να του κλέψουν.

Νέος ακόμα! Δυνατός!
Όμορφος στην όψη 
του καινούργιου η μυρωδιά του μέλι,
την προσοχή σου να τραβά να τον βαδίσεις.

Πού το μυαλό να πάει;

Έχει ακόμα στα βήματα που θα ‘ρθουν
πάνω του για να χαθούν,
πολλά να μάθει,
μα και σε κείνα
που βιαστικά την πρώτη στροφή 
θα φύγουν…

…πως,

ο κάθε προορισμός είναι
που θα τον δικάσει…

…μα,

ούτε όταν περάσει ο καιρός 
– μπαλώματα θα θάψουν τη μορφή του –
την απορία του κανείς θα λύσει:

Πώς τα ίδια βήματα,
τόσους διαφορετικούς προορισμούς,
στον ίδιο δρόμο βρίσκουν.
[31 ΔΕΚ 2018 – #396Π]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.