Τις πιο αγνές ελπίδες,
απλόχερα χάρισες,
στις μάταιες αυταπάτες.

Τα ψέμματα που άκουγες,
αυτοδίδακτος αλχημιστής,
στης προσμονής την φιλοσοφική λίθο,
αστραφτερές αλήθειες τα μετάτρεψες.

Πίστεψες,
ξόδεψες ψυχή και κορμί,
πως το αδύνατο θα καταφέρεις
να συμβεί…

Δεν ήσουν μόνος,
μοναχική δεν ήταν η πλάνη σου…
Στο μονοπάτι της κατάπτωσης,
άλλος τα βήματα σου εσκεμμένα οδήγησε.

Ποτέ το λόγο δε θα τον μάθεις…
Πως άλλωστε να πιστέψεις άλλο,
το στόμα αυτό που τόσα όνειρα,
ξεδιάντροπα στο ψέμμα έντυσε…

Είναι τόσο περίεργο!
Περίμενες μεγάλο να κάνει θόρυβο
καθώς από το θρόνο της
γκρεμίζεται η αυταπάτη.

Μα τίποτα δεν ακούστηκε…
Απόλυτη ησυχία και
μια βαθιά παγωνιά το μυαλό να κοκκαλώνει.

[6 Μαΐου 2018 – Ποιητικά #389]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.