H επίμονη βροχή

 

Η νύχτα τον έφτασε,
μα αυτός ακόμα στο παράθυρο κοιτούσε.
Ακίνητος, αμίλητος παλεύει,
στις σκοτεινιάς το βάθος,
που του ‘λειψε να διακρίνει.

Ως ζύγωσε μονότονη βροχή,
επίμονα να προσπαθεί
το τζάμι για να λιώσει.

Βήμα πίσω δεν έκανε η ματιά,
ούτε η βροχή στο τζάμι.

Κανένας δεν απόρησε
τόσο πως πόθησε η βροχή;
στο πρόσωπο το σκοτεινό,
το πρώτο εκείνο που κύλησε
το δάκρυ να ξεπλύνει.

[9 Νοεμβρίου 2017 – #379Π]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.