Δακρυσμένες ελπίδες…

Στο πιο πυκνό σκοτάδι,
έτυχε μικρό κερί ελπίδα να ανάψει.

Ασθενικό στο φως,
φροντίδα ειδική ζήτησε και υπόσχεσης εγγύηση,
καυτό το δάκρι έσταξε.

Πολύ δεν άργησε να σβήσει…
Χωρίς αντίπαλο στη νίκη
παλεύει το σκοτάδι μοναχό,
το κενό να παρηγορήσει.

Και κείνη η υπόσχεση που έσταξε,
καιρό πια παγωμένη,
λεκές έμεινε να κουβαλάς…
Πεισματικά και επίμονα,
ποτέ να μη ξεχάσεις.

[Ποιητικά #373 – 21 Μαρτίου 2017]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.