Στις αγορές…

_dsc2708-edit-edit1x

Στην αγορά που άπλωσα πρωί,
τρυφερά, τα πρώτα, τα καλύτερα,
της νιότης το χάδι ποτισμένα,
του κήπου τα καλύτερα μου στολίδια.

Ούτε το μεσημέρι πρόλαβε,
τα πολλά παζάρια,
οι ανούσιες απορίες,
οι επικριτικές ματιές,
στις ταμπέλες την τιμή ταπείνωσαν…

Να τα μαζέψω αποφάσισα,
δεν άξιζε το τίμημα
τα τόσο αγαπημένα να χωρίσω…

Στο μάζεμα διαπίστωσα,
σκουπίδια,
τα ξένα αγγίγματα τα στολίδια καταντήσανε.
Βρώμισαν το χρώμα,
την γλυκιά τους μυρωδιά θολώσαν.

Ξένα πια, βρώμικα και μολυσμένα,
τον κήπο ν’ αντικρύσουν δεν καταδέχομαι.
Στην άκρη του δρόμου με αηδία τ’ άφησα,
σκουπίδια στα σκουπίδια για να γίνουν.

Εντυπωσιάστηκα,
κόσμος πολύς σαν βιάστηκε,
από χάμω να τα μαζέψει.
Εκείνα που όταν ζωντάνια έλαμπαν,
με ιδρωμένα χέρια καθώς τα ζούλαγε,
στο επικριτικό του πελάτη βλέμμα του
άχρηστα αξιολογούσε,
τώρα στα σκουπίδια γονατιστός
τρέχει με άλλους να μαλώσει
περισσότερα να πάρει αν προλάβει…

Δεν είναι μόνο, που αηδία πότισε το στόμα·
που των καλύτερων μου γέννα ήταν,
είναι που με πειράζει…

[Ποιητικά #371 – 18 Φεβρουαρίου 2017]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.