Το φως στη γρίλια

10003420_10202326119092794_1747539094_n

Δεν ήταν η στιγμή σημαντική,
χαρακιά δεν θα άφηνε στο χρόνο…
Μα και αυτός δεν ήτανε,
που θα ‘λειπε από κανένα,
όταν με το κεφάλι σκυφτό
– τον ήλιο άραγε μη δει και μετανιώσει –
τα λιγοστά κατέβηκε στο σπίτι του σκαλιά.

Την πόρτα πίσω έκλεισε,
το κλειδί μηχανικά στη κλειδαριά,
ξανά και ξανά ώρα πολύ το γύρναγε,
την ζωή θαρρείς έξω από το δώμα να κλειδώσει.

Τα παντζούρια πήγε σφάλισε,
μπροστά απ’ τα παραθύρια
και τις κουρτίνες τις παλιές
– της μάνας του ήταν δώρο –
τακτικά τις έστρωσε,
ως ήτανε από παιδί έτσι συνηθισμένος…

Με τη ματιά του ένα γύρο,
το δωμάτιο το μικρό χάδεψε…
Της ζωής τους θλιβερούς καρπούς,
μέτρησε έναν – έναν…
Το κρεβάτι το ορφανό,
με το στραβό του κεφαλάρι.
Πιο δίπλα δυο καρέκλες,
συντροφιά στο άδειο μικρό τραπέζι.
Και πάνω από όλα μια λάμπα θλιβερή,
με κίτρινο, το φως να σκοτεινιάζει…

Έβγαλε τα ρούχα του αργά ,
τακτικά στη ντουλάπα τα κρέμασε,
δεν ήθελε τον τελευταίο επισκέπτη του,
σε ακατάστατο σπίτι να φιλέψει…

Σήκωσε στο στρώμα τα σεντόνια
και αφού το μαξιλάρι ταίριαξε,
στερνή φορά το κρεβάτι ξάπλωσε…

Τα μάτια του έκλεισε,
τη ψυχή τα άφησε να πλύνουν,
στους πόνους του, ελεύθερα πια,
να δακρύσουν το μαξιλάρι…

Το κορμί,
ένα με το κρεβάτι πια,
τσακισμένη άλλη κιβωτός,
τον βίαιο της ζωής κατακλυσμό ξεκινά να τερματίσει.
Ας μετρά στην απογοήτευση την κούραση,
να κλέβει πάλι πιάνει, η επιθυμία στο ζύγι…

Δεν είναι πως δεν ήθελε,
είναι που ήξερε ότι μπορούσε,
τη ζωή διαφορετικά να κυβερνήσει…
Νικημένος,
από υποχρέωση περισσότερο απορεί,
που την λάθος στροφή πήρε…

Τον άδειο τοίχο προσπαθεί να διαβάσει,
τις απαντήσεις να ξεψαχνίσει άραγε,
στο ξεθυμασμένο χρώμα…
Μα,
κουράστηκε τόσο το μυαλό,
κάηκε η θέληση στα μάτια…

Έτσι τα βλέφαρα του σφράγισε
και αν καταφέρει κει μέσα,
ένα όνειρο να δει,
ποτέ να μη ξυπνήσει…

Δεν τον πειράζει,
Ακόμα και να μην είναι το όνειρο καλό…
Ας μην δει τα γόνατα του ματωμένα,
μικρό χαρούμενο παιδί,
τα χώματα να πληγώνει…
Ας μην δει το αναψοκοκκίνισμα,
του έρωτα του πρώτου…
Ας μη δει τίποτα χαρούμενο,
μόνο ας πεθάνει μέσα σε ένα όνειρο,
αφού ποτέ δεν έζησε ούτε ένα…

Τις τελευταίες ώρες ξόδευε,
αδιαφορώντας τη ζωή του,
δεν έλλειψε άλλωστε πουθενά,
ψυχή για κείνον δε νοιάστηκε…
Ώσπου οι απορίες στέρεψαν,
το μυαλό του παραδόθηκε,
την σκοτεινιά άπλωσε στο δωμάτιο…

Εκεί ήταν που στου παντζουριού,
τη σπασμένη γρίλια,
μια αχτίδα του ήλιου φωτεινή,
περίεργη και αδιάκριτη,
στου δωματίου τα σκοτάδια,
άρχισε να γλιστρά…

Όσο η ώρα πέρναγε,
πλησίαζε το κρεβάτι…
Στα τυφλά περπάτησε την απόσταση,
ήρθε και σκόνταψε στο κλειστό του μάτι…

Στο τόσο θράσος δεν άντεξε,
το βλέφαρο του, αντανακλαστικά θαρρείς το άνοιξε…
Για μια στιγμή τρεμόπαιξε η αχτίδα,
όταν έσβησε στου ματιού το βάθος,
κει που έσμιξε στην απελπισία,
δάκρυ καυτό η συνάντηση γέννησε,
στου ματιού την άκρη…
Ενοχλημένος το μάτι έκλεισε,
στο μαξιλάρι να πέσει να χαθεί,
να στεγνώσει το δάκρυ…

Η αχτίδα θαρρείς επέμεινε,
Τις λίγες στιγμές που της έμεναν,
πιο δυνατά το βλέφαρο έκαψε,
να ανοίξει πάλι με τη βία το μάτι…
Θαρρείς αγωνιούσε στο φως της,
το σκοτάδι να σβήσει…
ή πάλι μήπως το σκοτάδι ζήλεψε,
ως ζούσε το φως συνέχεια…

Το χατήρι δεν της έκανε,
σφάλισε με πείσμα το μάτι…
ώσπου σε λίγες στιγμές,
η αχτίδα νικημένη τον άφησε…
Αφού το κεφάλι του λίγο φώτισε,
έσβησε στα κρύα σεντόνια στο κρεβάτι…

Οι μέρες έτσι πέρασαν,
και η αχτίδα την ίδια πάντα ώρα,
αφού το μάτι του δάκρυζε για μια στιγμή
χωρίς άλλο να κάνει τίποτα,
τον άφηνε,
να σιγοσβήνει το κορμί του στο σκοτάδι…

Μια μέρα το μάτι δεν άνοιξε,
τη φωτεινή αρνήθηκε αχτίδα…
Σφραγισμένο το βλέφαρο έμεινε,
ως ήταν παγωμένο στο κορμί…
Η αχτίδα τρεμόσβησε,
δεν άντεξε…
Μα ήρθε ένα σύννεφο πονετικό,
για λίγες στιγμές το μάτι της έκρυψε,
όσο θαρρείς χρειάζοταν,
για να το προσπεράσει…

Έτσι για μέρες πολλές,
η αχτίδα παρακάλαγε το φως,
να ανοίξει και να δει το παγωμένο μάτι,
μέχρι που το άδειο κορμί,
απ’ το κρεβάτι πήρανε…

Μες το δωμάτιο το έρημο πια,
αν προσεκτικά ακούσεις,
λίγο πριν το μεσημέρι,
ίσως να ακούσεις της αχτίδας τον λυγμό,
καθώς,
μέσα από τη χαλασμένη γρίλια,
το κορμί η ζωή που άφησε γυρεύει…

[Ποιητικά #194 – 4 με 10 Απριλίου 2014]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.