Λήθη…

1383698_10201252825981137_1593226731_n

Στο μικρό δρομάκι που πατήσαμε,
ο ήχος από τα ευτυχισμένα βήματα,
πνίγηκε στων αρμών το λερωμένο μαύρο…
Αργότερα, ήρθε και ο άνεμος,
τη σκόνη απ’ τα πατήματα να πάρει,
τίποτα μη θυμίζει στο στρατί,
μαζί πως περπατήσαμε μια μέρα…

[Ποιητικά #105 – 22 Οκτωβρίου 2015]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.