Χορεύοντας τον πόνο…

547002_10201003154619509_206193675_n

Καθισμένο στο τραπέζι η νύχτα σε βρήκε.
Τα χέρια κολώνες, το κεφάλι στήριζαν,
καθώς έπνιγες τη ματιά, στου ποτηριού το πάτο…

Βάρος το στήθος πλάκωνε,
από τα μάτια έσταζε
θαρρείς πως το πιοτί,
ζητούσε να νερώσει!

Οι χούφτες πλακώναν τα αυτιά,
τον κόσμο να ησυχάσουν,
τον πόνο που ‘νιωθες βαθιά
οι φωνές να μη λερώσουν…

Ξάφνου πήρε η καρέκλα σου φωτιά,
χτυπήσαν τα χέρια το τραπέζι,
στα πόδια ξεκίνησε χορός,
τον πόνο να γιατρέψει…

Τα πήρε όλα ο διάολος,
έσπασε το τραπέζι,
στο χώμα χύθηκε πιοτό,
θυσία σε θεούς που δε πιστεύεις…

Άνοιξαν μόνα τα χέρια τους,
πελώριος να γίνεις,
πίσω το κεφάλι έριξες,
κατάματα τον ουρανό να βρίζεις…

Ξυπόλυτη ψυχή με τα πόδια ξυπόλυτα,
το χώμα ζήταγες να μαγαρίσεις,
πότε χτυπώντας πάνω του σκληρά,
και άλλοτε σέρνοντας τα, να τη χαϊδεύεις…

Κει όταν ο πόνος σε γονάτισε,
τα χέρια βρόντηξες στη γη,
απ’ τους νεκρούς θα λεγε κανείς
βοήθεια να ζητήσεις…

σιγά – σιγά στυλώθηκες,
τον πόνο άρχισες να κυκλώνεις,
με κραυγές και με τα χέρια ανοικτά,
να τον αποτελειώσεις…

μόνος έτσι συνέχισες,
ως που τα πόδια λύσαν,
στα σύνορα του ξημερώματος,
με κλειστά τα μάτια,
κατάματα να τον κοιτάς,
και με τα χέρια ανοικτά,
αγκαλιάζοντας να τον πεθάνεις,

απορώντας πως αγάπησες,
τον πόνο που πληγώνεις…

[Ποιητικά #99 – 15 Σεπτεμβρίου 2013]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.