Αφιερωμένο στο 3ο «Κ»

_DSC5377-Edit

Ήταν ο έρωτας αγνός…
Μα σκοτεινά καταγώγια τον έκρυβαν,
στα μάτια που μάθανε να βλέπουνε,
μόνο στο βάθος των εγώ τους…

Τόσο ιερός που,
τη βρωμιά απ’ τα χέρια τα ιδρωμένα άγιαζε,
στα φαγωμένα τραπέζια και τους λερούς πάγκους…

Γλυκός σαν τον θυμόταν!
Σε τόση υπόληψη που τον είχαν,
έτρεμε πως κάποια στιγμή θα μαθευόταν
και ας τόσο πόναγε στη υποψία έστω της απώλειας…

Έκαιγε το κορμί το μυστικό,
τα χείλη με τα χέρια σφράγιζε,
μη κάποια στιγμή μεθυσμένος το ξεστομίσει!

Ήθελε σε όλους να πει πως τον αγαπά!
Πως δεν έχει σημασία, αν αγαπάς,
ίδιο αν φύλο έχει το κορμί του…

Μα λόγια δε βρήκε για να πει,
τον πόνο της ψυχής του!

Έτσι μοιραία σιώπησε το ωραίο της ζωής του…

[Ποιητικά #334 – 2 Ιουνίου 2015]

1 Σχόλιο

  • Ο/Η Ιζόλδη λέει:

    …Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις
    και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα —
    από εκεί μονάχα θα με νιώσουν…

    (Κ.Κ.- Απ’ τα Κρυμμένα)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.