Τρέχοντας τον δρόμο…

_DSC1646-900px-72dpi

Περπατώντας το απόγεμα την γκρίζα άσφαλτο,
οι σκέψεις ρυθμό στα βήματα έδιναν.
Στο επόμενο βήμα τα μάτια καρφωμένα,
σπάνια σηκώνονταν να δουν τον ήλιο που γερνούσε…

Μα σαν για μια στιγμή ο δρόμος παραδόθηκε,
στη σκόνη από τα βήματα εκατοντάδων χρόνων…
Θαρρείς τα πόδια εκεί μέσα,
να γνωρίσαν τα βήματα τους τα παλιά…

Άρχισαν τότε μόνα τους να τραβούν
το απρόθυμο κορμί τους,
νέο ρυθμό στο βήμα δώσανε,
θαρρείς και θυμηθήκαν εφήβου το πρώτο χτυποκάρδι!

Άρχισε να τρέχει ξαφνικά σκόνη πίσω του να σηκώνει,
σε κάθε νέο του βήμα ένα χρόνο πίσω να ταξιδεύει…

Σαστισμένος ξάφνου κοίταξε τα παπούτσια πως αλλάξαν,
το παντελόνι του πως κόντυνε,
πληγές πως εμφανίστηκαν στα γόνατα του…
Στα πόδια μικρού παιδιού έτρεχε πια το κορμί του,
τα χέρια ώρες ανεβοκατέβαιναν, πιο γρήγορη η αναπνοή του…

Όλα τριγύρω σβήσανε, άλλαξε το τοπίο!
Έτρεχε την μια στιγμή στις αλάνες
που τα γόνατα του τόσες φορές είχε ματώσει!
Μια στοίβα παιδικά ποδήλατα την άλλη στιγμή πηδούσε,
ανάμεσα από δύο παλιά δοκάρια,
ένα γκολ με την λαστιχένια μπάλα έβαλε ξανά…

Δάκρυσε στα μάτια η χαρά,
στο στόμα ξεχύλησε κραυγή,
το απροσδόκητο το δώρο!
Έτρεχε, ήταν πάλι παιδί!
Έτρεχε, κέρδιζε τον χρόνο!

Ώσπου η ανάσα του, έσβησε στα πλεμόνια,
είχε πια φτάσει στης μάνας του την αγκαλιά μωρό,
μύρισε για μια στιγμή το γάλα της, γλυκάθηκε το στόμα…

Έπεσε πια μωρό αδύναμο,
στο χώμα κουλουριασμένος,
ευτυχισμένος που ξόδεψε κάθε ανάσα του,
χαρά ιδρωμένος…
Ανήμπορος στο χώμα για να δει,
που το κορμί επιστρέφει τα παιδικά τα χρόνια πίσω,
σε στιγμές χειμώνες να γερνάει,
ήτανε δανεικά,
να ζήσει μια στιγμή τα χρόνια του τα παιδικά
και πίσω η ζωή αμέσως του τα ζητάει…

Δεν άντεξε πολύ…
Τα μάτια έκλεισε, ας δάκρυζαν το χώμα…
Και ώσπου να στεγνώσουνε,
ο άντρας είχε στο κορμί του πια γυρίσει…

Βαριά τα πόδια του σηκώθηκε,
τη σκόνη τίναξε,
στο δρόμο του συνέχισε σκεφτικός …
Ας ήταν στεναχωρημένος,
κάθε λίγο ένα χαμόγελο ερχόταν,
το πρόσωπο για να ταράξει…

[Ποιητικά #225 – 30 Ιουνίου 2014]

1 Σχόλιο

  • Ο/Η Ιζόλδη λέει:

    ΑΦΙΕΡΩΣΗ, ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

    Γιὰ τοὺς ἐρωτευμένους ποὺ παντρεύτηκαν
    Γιὰ τὸ σπίτι ποὺ χτίστηκε
    Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ μεγάλωσαν
    Γιὰ τὰ πλοῖα ποὺ ἄραξαν
    Γιὰ τὴ μάχη ποὺ κερδήθηκε
    Γιὰ τὸν ἄσωτο ποὺ ἐπέστρεψε
    Γιὰ ὅλα ὅσα τέλειωσαν χωρὶς ἐλπίδα πιά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.