Πριν τον καίσαρα σκοτώσεις…

_DSC5430

Κρυφά το στιλέτο ακόνιζε τα βράδια,
ο δικαιότερος όλων Βρούτος,
το προγονικό καθήκον ως διέταζε,
ο Καίσαρας να μην τη Ρώμη βασιλέψει.

Τον βασανίζει τόσο η απορία,
αν είναι ο πατέρας του,
το σώμα που την κόψη του θα νιώσει,
εκείνος που τη ζωή να του χαρίσουν διέταξε,
ο ίδιος αν ήταν τη ζωή που του έσπειρε!

Εχθρός του λαού, ο μέγας του ευεργέτης;
Στοργικός πατέρας, της Δημοκρατίας ο καταλύτης;
Της γενιάς το πεπρωμένο, κατάχαμα παλεύει ιδρωμένο,
με της αχαριστίας των λαβών, τις τύψεις που θα ‘ρθούνε…

Έλιωσε η αγωνία της καθεμέρας του τα βήματα,
το βάρος της απόφασης λυγίσανε οι ώμοι,
το χέρι που ωφέλιμα οπλισμένο θα ορμήσει,
αν του Λαού το μέλλον προκαταβολικά θα προστατεύσει…

Στον καθρέπτη τις πτυχές από το χιτώνα ελέγχει,
αν όμορφα και τακτικά του φονιά την όψη κρύβουν.
Ύστερα το μαχαίρι έντονα κοιτάζει,
περιμένοντας άραγε να του ομολογήσει,
αν είναι η πρέπουσα, δίκαια τιμωρία,
ή του προδότη το όργανο, αυτό,
που την κρύα του λαβή, το χέρι το δεξί ζεσταίνει…

Ξεκινάει, την ιστορία να συναντήσει…
Το βλέμμα γυαλίζει, το στήθος ισώνει,
γυναίκα, γείτονες, λαός, στο συναπάντημα,
τον Βρούτο που ‘ξερε να καμαρώσει,
ως να μην ήταν ήδη προγραμμένο στο τέλος της ημέρας,
στα χέρια ματωμένος, της ιστορίας στιγματισμένος ,
αυτός, το τέκνο το αγαπημένο…

Ας μέσα του ελπίζει,
πως ο Καίσαρ σήμερα δε θα ‘ρθει,
πως από τους οιωνούς οφείλει τους κακούς,
το μέλλον του να διαφυλάξει,
πιότερο σίγουρος είναι,
ότι μια θα ‘ναι η δική του,
από τις είκοσι τρεις που να δεχτεί τις μαχαιριές…

Στο τέλος,
ο Καίσαρ πέφτει, ο χιτώνας του τα μάτια να καλύπτει,
καθώς τα χτυπήματα σβήνουν τη ζωή απ’ το κορμί…

Και αυτός,
ακίνητος και παγωμένος,
φονιάς και ήρωας πια,
ακούει το αίμα στο στιλέτο που γλυστράει ,
τη κάθε μια σταγόνα να ουρλιάζει,
«και συ παιδί μου;», του νεκρού η απορία…

[Ποιητικά #323 – 4 Απριλίου 2015]

2 Σχόλια

  • Ο/Η Ιζόλδη λέει:

    Ένα τραγικό πρόσωπο, που εμπνέει για τον ιδεαλισμό του μα και για τα ανθρώπινα λάθη του, γίνεται αφορμή για αριστουργήματα και στοχασμό!!!

    Σε ευχαριστούμε…

  • Ο/Η Ιζόλδη λέει:

    ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ –ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ –ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ
    (επίλογος)
    ….Ο Βρούτος ετοιμαζόταν να περάσει το στρατό του απ΄ την Άβυδο στην απέναντι στεριά και την νύχτα ξεκουραζόταν στη σκηνή του, όπως συνήθιζε. Δεν κοιμόταν, παρά σκεφτόταν για το μέλλον. Λένε , πραγματικά, πως ο Βρούτος κοιμόταν λιγότερο απ’ όλους τους στρατηγούς και η φύση του ήταν τέτοια, που ελαχιστα κοιμόταν. Του φάνηκε λοιπόν πως άκουσε ένα θόρυβο προς την πόρτα και κοιτάζοντας προς το φως του λύχνου, που άρχιζε κιόλας να τρεμοσβήνει, είδε ένα φοβερό άντρα, υπερφυσικά μεγαλόσωμο και άγριο στην όψη. Ο Βρούτος στην αρχή τρόμαξε αλλά, όταν είδε το φάντασμα να μένει χωρίς να κάνει ή να λέει τίποτε αλλά να στέκεται σιωπηλό κοντά στο κρεβάτι του τον ρώτησε ποιος είναι. Το φάντασμα τότε του αποκρίθηκε. «Η κακή σου μοίρα, Βρούτε. Θα με ιδής στους Φιλίππους». Κι ο Βρούτος ανταπάντησε θαρραλέα. «θα σε ιδώ». Αμέσως τότε το φάντασμα εξαφανίστηκε. Όταν έφτασε ο καιρός και ο Βρούτος παρατάχτηκε στους Φιλίππους αντιμέτωπος του Αντώνιου και του Καίσαρα, στην πρώτη μάχη νίκησε, έτρεψε σε φυγή τους εχθρούς που έιχαν παραταχτεί απέναντί του και προέλασε λεηλατώντας το στρατόπεδο του Καίσαρα. Κι ενώ ήταν έτοιμος να δώσει την δεύτερη μάχη, τη νύχτα τού παρουσιάστηκε πάλι το φάντασμα , χωρίς να του πει τίποτε άλλο. Ο βρούτος όμως κατάλαβε το πεπρωμένο του , γι’ αυτό ήρθε και ρίχτηκε στον κίνδυνο της μάχης. Δεν σκοτώθηκε εν τούτοις πάνω στον αγώνα. Όταν τράπηκαν σε φυγή οι στρατιώτες του, εκείνος ήρθε σε ένα απόκρημνο μέρος και χτύπησε το στήθος του με το γυμνό του ξίφος. Λένε μάλιστα πως τον βοήθησε κι ένας φίλος του για να ‘ναι πιο δυνατό το χτύπημα κι έτσι πέθανε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.