Μηνιαίο Αρχείο: Μάιος 2015

Το ψέμα

Άκου, στην παιδική χαρά φωνές δεν ακούγονται, ήσυχα κάθονται στα παγκάκια τα παιδιά…

Μεγάλος άθλος ήτανε· τα απόρθητα τείχη γκρέμισες! Τι κρίμα, του κάστρου η Δέσποινα, δεν άξιζε τον κόπο… [Ποιητικά #328 – 15 Μαΐου 2105

Πόσο θλιβεροί ήταν οι άνθρωποι που αφαίρεσαν από τους θεούς το δικαίωμα να κάνουν λάθος! Που σβήσαν το πάθος τους μέσα σε ένα σύννεφο από λιβάνια και ανούσιες ευχές… Γιατί και τότε οι θεοί σώζαν όπως ακριβώς σώζουν και τώρα· όπως ακριβώς θα σώζουν πάντα! Το μόνο που αλλάζει είναι οι επί της γης ευχοεισπράχτορες […]

Περπατώντας το απόγεμα την γκρίζα άσφαλτο, οι σκέψεις ρυθμό στα βήματα έδιναν. Στο επόμενο βήμα τα μάτια καρφωμένα, σπάνια σηκώνονταν να δουν τον ήλιο που γερνούσε…

Η αγωνία…

Τη στιγμή που θα ‘ρθει, το κορμί να εγκαταλείψω, το ξέρω, μεγάλη θα μ’ έχει αγωνία… Άραγε θα ‘μαι αρκετός, όσοι μ’ «αγαπήσαν» ζωντανό, τώρα που βρήκαν ευκαιρία, κομμάτι να μου κόψουν; [Ποιητικά #327 – 7 Μαΐου 2015]

Δοχεία ζωής, τα κτίρια σημαδεύονται από την παρουσία μας και το δείχνουν… Λαμπερά και καινούργια ή παρατημένα και γκρεμισμένα,  όλα περιμένουν να τα πλησιάσεις και κάτι θα σου ψιθυρίσουν· σαν παλιές κουτσομπόλες, θα σου πουν για τις αταξίες του γείτονα ή για την ιστορία της κόρης του…

Είναι που τα βράδια σου, τ’ αστέρια ανακρίνεις… που η ματιά σου αναζητά, στις κουρασμένες τις σκιές, σημάδια να διαβάσει… Και αυτή η καρδιά… Είναι και αυτή σου η καρδιά που τόσο λαχταρά, σ’ άλλο στήθος να χτυπήσει… Τη ζωή πως τη στοίχειωσες, ακόμα να χωνέψεις… [Ποιητικά #115 – 01 Νοεμβρίου 2013]

Το μέτρημα…

Το μεγαλείο του μοιράζεσθαι πολλαπλασιάζεται, όταν αυτά που δίνεις δεν σου περισσεύουν. [Λογοπλοκίες #114Λ – 1 Μαΐου 2015]