Το δρόμο περπατώντας

Τον νέο δρόμο περπατώντας,
μαλακό το πάτημα πως είναι.
Είναι που δεν πρόλαβε,
στων αδιάφορων πολλών βημάτων,
τη ράχη να γυαλίσει.

(περισσότερα…)

Το λυπημένο όνειρο

Ήταν μια φορά και ένα καιρό ένα όμορφο όνειρο, λαμπρό και γεμάτο ελπίδες!
Η τύχη αποφάσισε τ’ όνειρο να προσπαθήσει να ζήσει…
Έτσι το όμορφο εκείνο όνειρο με τη σιγανή φωνή και τις μεγάλες προσδοκίες κατάντησε λυπημένο…

Και όπως έμεινε στην ιστορία: «δεν με πείραξε τόσο, που το όνειρο ήταν λυπημένο, όσο που εσύ ήσουν το όνειρο μου».

Πάλι οι πράξεις δεν αντέξαν,
των μεγάλων λόγων σου το βάρος…
[28 Μαΐου 2018 – #390Π]

Τις πιο αγνές ελπίδες,
απλόχερα χάρισες,
στις μάταιες αυταπάτες.

Τα ψέμματα που άκουγες,
αυτοδίδακτος αλχημιστής,
στης προσμονής την φιλοσοφική λίθο,
αστραφτερές αλήθειες τα μετάτρεψες.

Πίστεψες,
ξόδεψες ψυχή και κορμί,
πως το αδύνατο θα καταφέρεις
να συμβεί…

Δεν ήσουν μόνος,
μοναχική δεν ήταν η πλάνη σου…
Στο μονοπάτι της κατάπτωσης,
άλλος τα βήματα σου εσκεμμένα οδήγησε.

Ποτέ το λόγο δε θα τον μάθεις…
Πως άλλωστε να πιστέψεις άλλο,
το στόμα αυτό που τόσα όνειρα,
ξεδιάντροπα στο ψέμμα έντυσε…

Είναι τόσο περίεργο!
Περίμενες μεγάλο να κάνει θόρυβο
καθώς από το θρόνο της
γκρεμίζεται η αυταπάτη.

Μα τίποτα δεν ακούστηκε…
Απόλυτη ησυχία και
μια βαθιά παγωνιά το μυαλό να κοκκαλώνει.

[6 Μαΐου 2018 – Ποιητικά #389]

Ήταν τότε που εχθροί και φίλοι μαζί βρεθήκανε!
Ποιος το περίμενε πως ήσυχα
ο ένας δίπλα στον άλλο
την ίδια αγωνία θα μοιραζόταν…

Οι στιγμές ήρεμα περάσανε,
καθώς απορούσαν σιωπηλοί ανώνυμοι,
πως τα τσαλακωμένα φύλλα
όμορφα πάλι κατάφεραν ν’ ανθίσουν.

Ποιοι χαρήκανε παρέμεινε μυστήριο.
[Ποιητικά #385 – 19 Μαρτίου 2018]

Τα σημάδια

Στην πλάτη μου τα δάκτυλα σου βελονιές,
τα χείλη σου μισάνοιχτα στο στεναγμό.
Ματιά υγρή,
την αγία εκείνη στιγμή
που θα σε πρωτοπάρω…
[7 Φεβρουαρίου 2018, #382Π]

H επίμονη βροχή

 

Η νύχτα τον έφτασε,
μα αυτός ακόμα στο παράθυρο κοιτούσε.
Ακίνητος, αμίλητος παλεύει,
στις σκοτεινιάς το βάθος,
που του ‘λειψε να διακρίνει.

Ως ζύγωσε μονότονη βροχή,
επίμονα να προσπαθεί
το τζάμι για να λιώσει.

Βήμα πίσω δεν έκανε η ματιά,
ούτε η βροχή στο τζάμι.

Κανένας δεν απόρησε
τόσο πως πόθησε η βροχή;
στο πρόσωπο το σκοτεινό,
το πρώτο εκείνο που κύλησε
το δάκρυ να ξεπλύνει.

[9 Νοεμβρίου 2017 – #379Π]

Στο πιο πυκνό σκοτάδι,
έτυχε μικρό κερί ελπίδα να ανάψει.

Ασθενικό στο φως,
φροντίδα ειδική ζήτησε και υπόσχεσης εγγύηση,
καυτό το δάκρι έσταξε. (περισσότερα…)

Πώς να ξεχάσεις το όνειρο που πνίγηκε στο πιο πικρό χαμόγελο σου…
[Ποιητικά #372 – 17 Μαρτίου 2017]

Στις αγορές…

_dsc2708-edit-edit1x

Στην αγορά που άπλωσα πρωί,
τρυφερά, τα πρώτα, τα καλύτερα,
της νιότης το χάδι ποτισμένα,
του κήπου τα καλύτερα μου στολίδια. (περισσότερα…)